Reportages uit Turkije (2007-2015)

Ze zit op de stoep van haar ouderlijk huis. De 23-jarige Asiye staart naar de pasfoto in haar handen. De ogen dik van het huilen. Vannacht kwam het bericht waar ze zo bang voor was. Haar echtgenoot Bayram, de vader van Yunus Emre van ander half, is dood.

Twee jaar waren ze getrouwd. Over twee weken zouden ze naar het nieuwe appartement verderop in Soma verhuizen. Eindelijk een huis voor zichzelf. Het zou zo mooi worden. ,,Alles is kapot.’’ De tranen lopen weer over haar gezicht.

Soma, de stad met tienduizend inwoners, is een stad vol met weduwen geworden. In de vroege ochtend kondigt de gemeente door de luidsprekers de begrafenissen van vandaag aan. Het zijn er veel. En het einde is nog niet zicht. Het dodental van de grootste mijnramp uit de Turkse geschiedenis blijft oplopen. Bij de mijn, bij het ziekenhuis staan familieleden nog meer onheilsberichten te wachten. Op de grote begraafplaats in Soma is de omvang van de ramp goed zichtbaar. Lange rijen verse graven. Bulldozers graven door.

Op de stoep van Asiye wordt het drukker. Buren komen condoleren. Buurman Cahit Sezer (39) heeft geluk gehad. Hij werkt in dezelfde mijn, maar was met ziekteverlof. Problemen met zijn rug.. Hij aait zijn 11-dochter over haar haren. Allah heeft hem gespaard. Iedere mijnwerker weet wat er kan gebeuren. Er waren vaak kleine ongevallen in de mijn. Met een paar gewonden, een dode. Geen haan die er naar kraait, zegt hij. ,,Wij als mijnwerkers zijn er aan gewend. We werken met oud materiaal. Mijnwerkers worden zonder enige opleiding zo onder de grond gestuurd. Mijn gasmasker is zeker tien jaar oud.’’ Of het nog goed werkt? Hij heeft geen idee.

Asiye staat op. Haar tante ondersteunt haar. Een ander draagt haar zoontje. De begrafenis is vandaag in het dorp van haar man, dertig kilometer verderop. Voor het gemeentehuis staat een bus voor de familieleden en kennissen al klaar. Maar eerst gaat het gezelschap naar het nieuwe appartement in Soma. Hier, voor de woning waar Bayram en Asiye, nooit hebben gewoond, staat een witte pick-up truck met de houten kist. De normale begrafeniswagens zijn vandaag allemaal in gebruik. De grootmoeder van Ayise, kromme rug, witte hoofddoek, huilt hard. De mannen verzamelen zich aan de voorkant van de truck. Ze bidden.

Laat een reactie achter